Exhibitions

روایت یک زندگی مانند نمایش یک فیلم ساختاری سلسله­وار از هزاران فریم دارد تا درنهایت مخاطب درکی شخصی از فضا، زمان و کاراکتر بیابد.
 کار من نقاشی این فریم‌ها در «خود اکنون» است. به زبان شیوا روایت یک سرگذشت در یک نقاشی. چنین حالتی مفاهیم نقطه، خط، سطح و حجم را بسیار سنگین‌تر می‌کند. گویی یک نقطه یا خط می‌تواند راوی حوادث و دگرگونی‌های سوژه‌هایم در طی سال‌ها باشد.
 لکن اسارت زمان این پیچیده‌ترین واژه پویا، در قالب بوم چگونه ممکن است؟ در این فرجام آیا مخاطب می‌تواند رازهای نهفته را درک و برداشتی شخصی داشته باشد؟
 شاید نزدیک‌ترین وجه، تصویری در آیینه باشد که هرروز آن را می‌بیند!

The narration of life is as a movie play in which a hierarchical structure formed by thousands of frames that ultimately intended to give the addressed a personal understanding of space, time and characters.
I create these frames in the "self now".Outspokenly, narration of a story in a painting. This case makes the concepts of point, line, surface, and volume more difficult. It seems that a point or a line can be the narrator of the incidents and developments of my subjects over the years.
But, how, time-bound- the most complicated dynamic word- can be pictured on a canvas? Finally, would it be possible for the addressed to understand concealed mysteries? In this ending, can the addressed be have a personal understanding of the mysteries?
Perhaps the closest thing be a picture in the mirror that  he/she sees it everyday.