Exhibitions

در شروع هر کاری انگیزه‌هایی متعالی سر بر می‌آورند: تغییر جهان، آگاهی دسته‌جمعی، اصلاح روندها و... اما پس از گام گذاشتن در مسیر، خیلی زود به این نتیجه می‌رسیم که نه‌تنها قادر نیستیم یک‌تنه چنین مقصودی را حاصل کنیم، بلکه رفته‌رفته کارمان می‌شود درگیری با امواجی که پیاپی سعی در فروبردنمان دارند. پس در مورد کار هنری، حاصل کار در بدترین حالت می‌شود بازنمایی صرف و در بهترین حالت ضربه‌زننده. هنرمند باید دست‌وپا بزند تا با هر چه می‌تواند خراش بیندازد، به بند بکشد، محصور کند و اثری بیافریند که کمابیش به چهارمیخ می‌کشد؛ با خط و رنگ، تداعی و فکر؛ بنابراین قرار بر این است که هنر رهایی‌بخش نباشد.
و اکنون، نقاشی‌های این نمایشگاه در پی بازسازی انتزاع نخست‌اند: رؤیاهای مجرد و تجربه‌شده. حاصل کارِ زخمه‌ها و اتصالات و لولاها، ترکیباتی‌اند از عذاب‌ها، تروماها و فقدان‌ها و آتش‌های وجودی که به دنبال تبلور معنا و تجسم‌اند. ایده ناپیدای اولیه به حصار کشیده شده و پیداکردنش مواجهه‌ای می‌طلبد بدون ذره‌ای واسطه: فوت‌وفن استغراق. توأمان اثر مغز را می‌خراشد و مغز نقاشی را تا مگر لحظه‌ای جوهر و گوهری بر هر دو پاشیده شود. پس این نقاشی‌ها دعوتی‌اند برای‌آنکه نظاره‌گرشان خود را به دست خود به انفرادی ذهنش دعوت کند و درهای میله‌ای سرد را پشت سرش ببندد.
در نتیجه، این «خراطی روح» را قیمتی نیست و به کار دادوستد نمی‌آید؛ چون برای آسایش نیستند و برای انفجار زخم‌ها هستند و اصلاً چرا باید کسی حبس خودش را بخرد؟ این‌ها فقط و فقط باید هر چه بیش‌تر و بیش‌تر به چشم بیایند و در چشم بنشینند و دیده شوند و دیده شوند، چون لذتی که در آزار خودخواسته هست در هیچ‌چیز نیست.
بهرنگ کیاییان

At the start of any Endeavor, there are grand motivations: changing the world, raising awareness, fixing trends, and such. But as one takes steps on the path, it becomes clear that these aims are unattainable alone, and instead, we find ourselves constantly battling against waves that seek to drag us down. In art, the result is either a weak imitation or a powerful blow, the artist must scratch, bind, enclose and create something that almost touches the fourth dimension with line, colour, resonance, and thought. Thus, art is not meant to liberate. The paintings in this exhibit are not pere abstract reconstructions. They are a combination of wounds, connections, and coils that result from pain, trauma, loss, and existential fires that have been crystallized into meaning and representation. The elusive initial idea is fenced off, and finding it requires complete immersion, scratching the brain and staining the painting until both are drenched in ink and gems. These paintings invite the admirer to partake into this solace, closing the cold doors behind them. This "soulful mess" has no price and cannot traded as it is not meant for comfort; it exists to explode wounds. There is no reason for anyone to buy their own imprisonment. These paintings must appear more and more before our eyes, to sit before us and be seen, for there is no pleasure in self-inflicted pain.
Behrang Kiaeian