News

نمایشگاه نقاشی با موضوع خشونت علیه زنان برگزار شد.نمایشگاه نقاشی با موضوع خشونت علیه زنان برگزار شد.

نمایشگاهی از آثار «فائزه افجه‌نیا» با عنوان «نگاهی از درون» به مدت پنج روز در گالری «شلمان» برپا شد. این آثار نمایانگر دغدغه‌ها و مسائلی است که سال‌ها ذهن هنرمند را به خود درگیر کرده بود. زنان و خشونتی که به‌زعم هنرمند سال‌هاست بر آنها رفته و می‌رود. او دوره قاجار را به‌عنوان مبدا سخن قرار داده و تا به امروز می‌آید، حتی تصویر زنان و دخترانی را بر بوم نقش می‌کند که بعضی‌های‌شان از آشنایان و نزدیکان او هستند. «کدام رنگ را بر بوم احساسم ترسیم کنم/ ترکیبی از عشق و نفرت/ با کمی مکمل زرد قناری بر قفس لاجورد/ همچون تنالیته احساس نیلی/ زنی بر آستر بوم با ته زمینه غرور/ خشم درونی‌ام را با سنجاقی بر سر/ آویز موهای پریشانم خواهم کرد...» این جملات تعبیر او از تابلوهایش است.
«فائزه افجه‌نیا» فارغ‌التحصیل رشته گرافیک است، اما از جایی به بعد تحت نظر اساتید نقاشی چون «غلامحسین نامی، شهرزاد اصولی و آیدین آغداشلو» به یادگیری نقاشی پرداخت. او می‌گوید: «چون می‌خواستم به شکل هدفمند درباره موضوع زنان کار کنم و از طرفی همیشه با این موضوع درگیر بودم، از محضر استاد آغداشلو در این زمینه بهره بردم و آثارم را هدفمند‌تر دنبال و از الهامات استاد هم استفاده کردم.»
«افجه‌نیا» در توضیح آثارش این‌گونه می‌گوید: «این موضوع برای من خیلی خاص است! خودم، خانواده، جامعه و دنیا درگیر این موضوعات است. می‌دانید که خشونت حتما زدوخورد نیست. شاید چیزهایی نظیر دیده نشدن و انکار هم از مصادیق خشونت باشد. من دو‌سال درگیر این پروژه بودم و در تمام این مدت همه وقت و فکرم معطوف به این مجموعه بود. باید بگویم همراه زنانی که از آنها نقاشی می‌کشیدم، اشک ریختم.» او از زنان و دخترانی که سوژه آثارش بودند، گفت. از دختری که زیر سن قانونی مجبور به ازدواج شده، تا «نگار» که تفاوتش قبل و بعد از ازدواج از زمین تا آسمان است. یا «مهرو» زنی که زندگی‌اش بازیچه دعا و جادو شد، و جدایی سرنوشت او بود. او از زنانی گفت که از آنها بچه‌هایی به تعداد زیاد درخواست می‌شده یا آنهایی که زیر بار روانی ناتوانی در متولد کردن نوزاد پسر بوده‌اند. «ترانه» زنی که آرزوی تحصیل داشته و هیچ وقت این اجازه به او داده نشده. «می‌خواهم بگویم سرنوشت خیلی از ما زنان این است که در چارچوب خانه محدود شویم.» او می‌گوید که آخرین تابلویش تصویر «مریم میرزاخانی» است. «او یک موفقیت خاص به‌دست آورد و به جایگاهی که می‌خواست رسید، اما در کشور خودش نبود.»
«خشونت علیه زنان هیچ‌وقت مختص به زمان حاضر نبوده و چیزی است که همیشه در زندگی زنان و در همه جای دنیا وجود داشته. من مانند هر هنرمندی از درونیات خودم می‌گویم و از دورنم الهام می‌گیرم و امروز با جسارت بیشتری نسبت به گذشته حرفم را می‌زنم.»
آثار «فائزه افجه‌نیا» شکل واضح و مستقیمی از این موضوع است. چیزی در تابلوهایش آنچنان در لفافه بیان نشده و بیننده با هر سطح آگاهی و بینش به محض دیدن تابلوها به موضوع آنها پی‌می‌برد. این نکته را همراه با ضعف تکنیکی آثار می‌توان از معایب نمایشگاه برگزارشده دانست. اما در مجموع بیان دغدغه‌های شخصی و اجتماعی با هر نوع زبانی خصوصا زبان هنر، به‌خودی‌خود ارزشمند است. «آیدین آغداشلو» در یادداشتی برای این نمایشگاه نوشته است:
«نگاه هنرمند به جامعه و جهان اطرافش می‌تواند پوشیده و پنهان و لایه‌لایه باشد، یا مستقیم و عریان‌کننده و هشداردهنده...
هنر می‌تواند گزارش‌دهنده روزهای جاری و پرتنش و پرتب‌وتابی باشد که حق‌ها ادا نمی‌شوند و به جا نمی‌آیند...
هنر می‌تواند به یاد بیاورد، می‌تواند بی‌اعتنایی‌ها را به اعتنا تبدیل کند، می‌تواند انصاف بخواهد و بطلبد... و یا تندی کند.
هنر را در قالبی معین و محدود نمی‌شود منحصر کرد. در تنگنا نمی‌شود جا داد... و اگر هنرمندی دارد به مردمان ستم‌دیده و معنا باخته و درمانده اشاره می‌کند باید اشاره‌اش را دریافت و به آن دل سپرد... تا از یادمان نرود که نگاه، تنها نگاه ما نیست و برّوبحر فراخ است و آدمی بسیار .اگر هنرمند اشاره‌ای می‌کند و می‌گذرد، اما اثرش نمی‌گذرد و می‌ماند... سال‌ها می‌ماند و می‌پاید...
و اگر ما بگذریم و درنگ نکنیم پای آثار هنرمندی که حرف درست و شریفی برای گفتن دارد، آن وقت جهان، جهان تلخ و بی‌حاصل و ناامید‌کننده‌ای می‌شود... جهانی می‌شود که دیگر در آن نمی‌توان به خوشی و سربلندی زیست کرد و به فراخناهای هنوز ناگسترده آن، چشم دوخت و نظاره کرد و شاد شد.»
گفتنی است افتتاحیه این نمایشگاه با روز ٢٤ نوامبر که به روز خشونت علیه زنان نام‌گذاری شده، مصادف شده بود.